Mijn reis
Hoofd én hart. Een ontvouwen.
Als kind was ik twee dingen tegelijk.
Creatief en analytisch.
Empathisch en leergierig.
Dromer én doorzetter.
Ik speelde graag toneel. Niet alleen om op een podium te staan, maar omdat ik me graag inleefde in een rol. In een verhaal. In wat mensen drijft. Theater bracht me iets wat ik toen nog niet kon benoemen: volledige aanwezigheid.
Op een podium kon je niet controleren.
Je kon alleen maar aanwezig zijn.
Met je lichaam. Met je gevoel. Met wat zich op dat moment aandiende.
Als je te veel nadacht of alles wilde sturen, werkte het niet. Alleen in volledige aanwezigheid kon je echt spelen. Kwam de emotie tot bij je publiek. Kon je inspelen op wat er zich aandiende. Ontstond de magie.
Vandaag besef ik dat wat mij toen zo aantrok, precies dat was: volledig in het nu zijn. In mijn lichaam. En van daaruit handelen. Niet vanuit een weten, maar vanuit een voelen.
Tegelijk was ik ook een echt “hoofdmens”. Ik studeerde graag en snel. Ik wilde begrijpen hoe dingen in elkaar zaten. Ik hield van intellectuele uitdaging. De keuze voor de studie “Rechten” leek van daaruit logisch — en was ook een beetje een keuze voor zekerheid, grotendeels ingegeven door mijn omgeving. En volbracht door mijn eigen wilskracht en doorzettingsvermogen.
Als ik ergens aan begon, maakte ik het af.
Ik behaalde mijn diploma. Maar ergens voelde ik al: dit is niet waar mijn hele leven om zal draaien.
De liefde voor theater bleef knagen. En dus koos ik er enkele jaren later voor om alsnog een professionele theateropleiding te volgen, naast mijn toenmalig werk als HR bedrijfsjurist.
In de voormiddag voedde ik mijn hoofd.
En vanaf de namiddag tot de avond voedde ik mijn lichaam en ziel.
Wat toen twee tegengestelde werelden leken, waren eigenlijk twee delen van dezelfde zoektocht. Twee delen van mezelf.
Mijn loopbaan evolueerde via advocatuur in arbeidsrecht richting HR. Eerst als HR bedrijfsjurist, dan als HR Generalist in rollen als HR Business Partner, HR Manager en uiteindelijk HR Freelancer, Trainer en Coach. Daar begon de integratie zichtbaarder te worden.
HR bracht mij dichter bij mensen.
Dichter bij wat hen drijft.
Dichter bij de menselijke kant van organisaties.
Moeder worden – van ondertussen 2 geweldige tieners – verdiepte mijn hele zoektocht en reis.
Het moederschap confronteerde me met alles: controle, loslaten, vertrouwen, aanwezigheid. Het liet me ervaren dat leiderschap niets te maken heeft met alles weten, maar alles met volledig aanwezig zijn. Ook en des te meer als de golven van het leven hoog en onvoorspelbaar worden.
Gaandeweg en door veel vallen en ook weer opstaan, vond ik steeds bewuster de weg naar verstilling. Naar vertraging. Naar verbinding met mijn lichaam. Meditatie, bodywork, simpelweg leren zakken uit mijn hoofd. Naar een plek vanbinnen waar alles stil is en daardoor ook alles goed is. Een plek die niet zoekt, maar die weet.
En daar gebeurde iets fundamenteels.
Ik merkte hoe mijn hoofd rustiger werd.
Hoe beslissingen helderder werden.
Hoe mijn analyse scherper werd — niet ondanks mijn verbinding met mijn lichaam, maar dankzij die verbinding.
Ik ontdekte dat mijn kracht niet ligt in kiezen tussen hoofd of hart.
Mijn kracht ligt in de integratie van beide.
In het besef dat duurzame keuzes — in het leven én in organisaties — ontstaan wanneer denken en voelen samenwerken.
Wanneer strategie geworteld is in waarden.
Wanneer leiderschap vertrekt vanuit authenticiteit.
Wanneer aanwezigheid belangrijker wordt dan controle.
Mijn reis was en is geen rechte lijn van het ene naar het andere. Het is een weg van vallen en telkens weer opstaan. Van weten, voelen, ervaren, vergeten, zoeken en weer herinneren. Elke dag opnieuw.
Het is een ontvouwen.
Laag per laag dichter bij wie ik altijd al was. Bij wie ik ben.
En precies daaruit ontstond Unfold.
Start within.
Lead beyond.
Thrive together.
